Uşaqlar duyğularını böyüklər kimi sözlərlə ifadə edə bilmədikləri üçün bəzən kiçik bir gərginlik belə böyük bir reaksiyaya çevrilə bilir. Həyəcan, qorxu, ağrı, ayrılıq narahatlığı və hətta günün yorğunluğu… Bunların hamısı uşağın bir anda

Uşağın ilk dəfə bağçaya başlaması həm balaca üçün, həm də valideyn üçün həyəcanlı və bir qədər də narahatlıq doğuran dövrdür. Bu dəyişiklik tədricən, addım-addım baş verməlidir ki, uşaq özünü təhlükəsiz hiss etsin. Aşağıdakı 7 sadə, amma

Valideynlərin ən çox qarışıq hiss yaşadığı anlardan biri, uşağın “heç bir şey yoxmuş kimi” ağlamağa başlamasıdır. Əlində sevdiyi oyuncağı var, yeməyi yeyib, altı təmizdir, xəstəlik də yoxdur… Bəs niyə ağlayır? Bu sual hər ananı və atanı

Valideynlik çox vaxt kənardan baxıldığında “normal bir gündəlik” kimi görünür. Amma bu gündəliyin içində gözlə görünməyən yüzlərlə an, minlərlə hiss və bəzən sözə sığmayan məsuliyyət gizlənir. Hər səhər oyananda uşaq artıq böyümüş, dünən

Böyüklər çox zaman uşağın qorxularını kiçildir, “nə var bunda qorxulu?”, “bu sadəcə xəyaldır” deyirlər. Amma uşağın dünyasında hər şey fərqlidir. Onun üçün yataq altında gizlənən “canavar” da, işıqlar sönəndə otaqda yaranan kölgə də,

9 noyabr — təkcə tarixdəki bir gün deyil, həm də bir kimlikdir. Azərbaycan Bayrağı hər bir uşağın tanımalı olduğu ilk simvollardan biridir. Çünki o, sadəcə rənglərdən ibarət deyil, bu rənglərin arxasında min illik tarix, mübarizə və qürur

Uşaqlar biz düşündüyümüzdən daha çox “duyğu oxuyucusu”durlar. Onlar valideynin üz ifadəsini, səsini, davranış tərzini, hətta nəfəs ritmini belə hiss edirlər. Bəzən heç bir söz demədən belə, uşaqlar anlayır: “Anam narahatdır, atam əsəblidir.”

Valideyn üçün uşağını kiməsə etibar etmək hər zaman çətindir. Hər ana, hər ata istəyir ki, uşağına baxan insan mehriban, səbirli, təmizkar və məsuliyyətli olsun. Hər kəs arzulayır ki, dayə həm qayğıkeş, həm də uşağın psixologiyasını anlayan

Bir uşağa baxmaq asandır, amma onu böyütmək sevgi, səbr və anlayış tələb edir. Dayə — uşağın həyatında səssiz, amma çox mühüm rola sahib qadındır. O, sadəcə uşağın yeməyini yedirdən və ya onunla oynayan biri deyil; uşağın duyğularını tanıyan,

Bir uşağın dilindən çıxan ilk “ata” kəlməsi bəzən sadəcə iki hərf kimi səslənir, amma əslində bu sözün arxasında bir duyğu var - etibar. Uşaq üçün “ata” təkcə bir insan deyil, güvənin, qorumanın və dayaq olma hissinin simvoludur.