Valideyn üçün uşağını kiməsə etibar etmək hər zaman çətindir. Hər ana və hər ata istəyir ki, uşağına baxan insan mehriban, səbirli, təmizkar və məsuliyyətli olsun. Valideynlər arzulayır ki, dayə həm qayğıkeş, həm də uşağın psixologiyasını anlayan biri olsun. Amma həyat bəzən göstərir ki, “ideal dayə” anlayışı əslində bir qədər də gözləntilərimizin içində formalaşan bir xəyaldır.
İnsan olmaq mükəmməl olmaq demək deyil. Hər kəsin zəif anları, yorğun günləri və səhvləri olur. Dayə də bundan istisna deyil. Amma uşağa sevgi ilə yanaşan, səhvlərindən nəticə çıxaran, qayğısını səmimiyyətlə göstərən bir dayə artıq ideallığa çox yaxındır. Çünki uşaqlar üçün əsas olan mükəmməllik deyil, sabitlik, səmimiyyət və sevgi hissidir.
Uşağa baxmaq sadəcə bir iş deyil, bir missiyadır. Uşaq hər baxışdan, hər səs tonundan, hər təbəssümdən nəsə öyrənir. Dayənin davranışı, danışığı və səbirli münasibəti uşağın daxili dünyasında iz buraxır. Bəzən bir səssizlik, bəzən bir gülüş uşağın yaddaşında “təhlükəsizlik hissi” kimi qalır.
Valideyn və dayə bir komanda olduqda uşaq daha rahat və sağlam böyüyür. Aralarında anlayış və qarşılıqlı etimad olduqda uşaq bunu hiss edir. Valideynin gözləntiləri olur, dayə isə bu gözləntiləri qarşılamağa çalışır. Bəzən hər iki tərəf çətinlik yaşayır, amma sevgi və hörmət varsa, problemlər həll yolunu tapır.
Bəlkə də “ideal dayə” yoxdur, amma işini sevərək, ürəklə görən qadın var. Uşağın saçını hörərkən onunla söhbət edən, yemək yeməyi oyuna çevirən, ağladığında səssizcə qucaqlayan, yorulsa belə təbəssümünü itirməyən biri. O, mükəmməl deyil, amma dəyərli və əvəzsizdir.
Bəzən valideynlər “ən yaxşı dayə”ni axtarır, amma uşağın xoşbəxtliyi çox vaxt sadə bir yerdə gizlənir - onu anlayan bir baxışda.
Və bəlkə də dayəlikdə ideallıq elə budur: sadəcə baxmaq yox, böyütmək.