Bir uşağın dilindən çıxan ilk “ata” kəlməsi bəzən sadəcə iki heca kimi səslənir, amma əslində bu sözün arxasında dərin bir duyğu dayanır - etibar. Uşaq üçün “ata” təkcə bir insan deyil, güvən, qorunma və dayaq hissinin simvoludur.
Uşaqlar dünyanı ilk gündən hisslər vasitəsilə tanıyırlar. Sevgi, qayğı və diqqət onlar üçün sözlərdən əvvəl gəlir və sözsüz bir dildə ifadə olunur. Bu hisslər gücləndikcə uşaq özünü təhlükəsiz hiss etdiyi insana səsini yönəldir. Bəzən bu “ata” olur, bəzən “ana”, bəzən isə hər ikisi eyni anda.
Uşağın “ata” deməsi onun dünyanı tanımağa başladığının da göstəricisidir. Bu an yalnız nitqin formalaşması deyil, eyni zamanda emosional bağın qurulduğu bir mərhələdir. Ata səsini eşidən uşaq qarşılığında bir təbəssüm, bir baxış və ya sakit bir səs tonu ilə etibarını möhkəmləndirir.
Valideynlər üçün bu anlar çox dəyərlidir. Amma unutmaq olmaz ki, uşağın etibarını qazanmaq zaman və davamlılıq tələb edir. Bir uşağın “ata” sözünü rahatlıqla və inamla deməsi üçün o, atasının sevgisini davranışlarda, diqqətdə və gündəlik münasibətdə hiss etməlidir.
Bəzən atalar düşünür ki, uşaqlar anaya daha çox bağlı olur. Halbuki ata ilə uşaq arasındakı bağ çox zaman səssizlik üzərində qurulur. Orada sözlər az, amma hisslər daha güclü olur.
Uşağın “ata” deməsi sadəcə bir səslənmə deyil. Bu, sevginin etibara çevrildiyi andır.
Və bəlkə də valideynliyin ən gözəl tərəfi elə budur: bir uşağın səsində öz adını eşidərkən, onun içindəki güvənin bir parçası olduğunu hiss etmək.